Rolf zag een ding
Sommige dingen stralen misschien geen hoogwaardig ingenieurswerk uit, maar getuigen wel van denken als een ingenieur.

‘Het is al week zes en jullie hebben... een tekening?’ In mijn toon probeer ik ‘ik ben niet boos, wel teleurgesteld’ te laten doorklinken. Studenten halen mijn vak wanneer ze na acht weken een werkend meetapparaat presenteren. We leren ze een planning te maken, maar die ook uitvoeren is natuurlijk een tweede. Veel studentgroepen hebben in week zes al een werkend prototype dat alleen nog een beetje optimalisatie nodig heeft. Deze groep heeft... een tekening.

Twee weken later bij de einddemonstraties is deze groep om 07.00 uur al aanwezig en wordt er gestrest, geschroefd, gemeten, gefixt en vooral: gevloekt. Maar om 10.00 uur, de deadline, staat er een werkende meetopstelling. Na afloop vraag ik ze, zoals een goed docent betaamt, wat ze de volgende keer anders zouden doen. ‘Eerder beginnen, meneer’. Mooi. Les geleerd.

De zaterdag daarna zit ik op mijn werkkamer. ‘Ze zijn er!’, roept mijn vrouw. ‘Ik kom eraan, bijna klaar!’, schreeuw ik terug. Ik had me voorgenomen om voor de pubquiz bij ons thuis zelfgemaakte quizknoppen te maken voor elk team. Dat is... bijna gelukt. Elke keer als ik eraan wilde gaan werken, was er wel een iets urgentere deadline en toen was het opeens zaterdagmiddag. Met veel gestress, gesoldeer en vooral gevloek lukte het me toch om de knoppen (bijna helemaal) werkend te maken. De pubquiz was een succes. Maar of ik volgende keer eerder begin?

In de ruim twintig jaar die mijn werkende leven nu duurt, heb ik van mezelf geleerd dat ik ‘deadline-gedreven’ werk. Als de deadline in zicht komt, kan ik bergen verzetten. Maar zonder externe druk ben ik moeilijk in beweging te krijgen. De Ingenieur-hoofdredacteur Pancras Dijk weet er alles van. Ik heb geleerd die druk extern aan te brengen: door mensen te beloven dat ik dingen ga doen die ik eigenlijk zelf ook graag wil. Door het anderen te beloven is het voor mij opeens iets dat moet. Ik weet niet of dat een slimme, gezonde manier van werken is, maar denk eerlijk gezegd van niet.

Als docent breng je de belangrijke dingen die je zelf hebt geleerd, de kennis en vaardigheden, over op je studenten. Jij bent de expert en zij kunnen van je leren. Maar wat we vaak niet melden: je bent er ook om ze te behoeden voor de fouten die jij zelf wel maakt en al hebt leren herkennen, opdat ze beter te worden dan jij bent. Ik leer studenten beter plannen en systematischer werken dan ik zelf ooit kan. Misschien, als goed voornemen voor 2026, moet ik daar wat eerlijker over zijn. Dus bij deze studenten van groepje 19: sorry, ik ben zelf net zo erg. Ik hoop dat jullie beter worden. Het scheelt een hoop gevloek.

PS: Tevens ben ik van mening dat elektrische fietsen als brommers moeten worden gezien.

Rolf Hut is universitair hoofddocent aan de TU Delft, maker, spreker en schrijver.

 

Foto: Robert Lagendijk