Voor de versterking van dijken in Nederland wordt een nieuw rekenmodel ingezet dat duurzaamheidsaspecten zoals CO₂-uitstoot, circulariteit en milieukosten integraal berekent om betere ontwerpkeuzes te maken.

Nederland moet voor het jaar 2050 ongeveer veertienhonderd kilometer aan dijken versterken. Dat gebeurt binnen het Hoogwaterbeschermingsprogramma (HWBP), dat als doel heeft om voor die tijd alle dijken, dammen, duinen, sluizen en gemalen te laten voldoen aan de veiligheidsnorm.

Tegelijkertijd wil Nederland verduurzamen, door minder CO2 uit te stoten en circulair te werken. Ook dijkprojecten moeten dus aan allerlei duurzaamheidseisen voldoen. Maar hoe weet je welk ontwerp het duurzaamst is?

Integraal rekenen aan duurzaamheid 

Er bestaan rekenmethoden voor milieuen klimaateffecten van infrastructuurprojecten, maar die vergen vaak veel handmatig rekenwerk en hebben slechts betrekking op enkele aspecten van duurzaamheid. Ingenieursbureau Haskoning ontwikkelde daarom het sustainable infrastructure model (SIM), dat alle duurzaamheidsaspecten van een infrastructuurproject integraal en geautomatiseerd berekent. Belangrijke parameters in het model zijn de CO2uitstoot, de milieu-impact uitgedrukt als MKI (milieukostenindicator), de circulariteitsscore, de benodigde energie en de uitstoot van stikstof.

SIM maakt foutgevoelig handmatig rekenwerk overbodig en modellering kan al in de ontwerpfase plaatsvinden. Zo kunnen alternatieven worden vergeleken voor het project van start gaat. Dat is nu nog niet het geval, waardoor duurzame kansen onbenut blijven. SIM is een cruciaal hulpmiddel voor het realiseren van écht duurzame infrastructuur.

In opdracht van Waterschap Zuiderzeeland deed Haskoning integrale duurzaamheidsberekeningen voor de versterking van de IJsselmeerdijk. De uitkomst was dat een zeventien kilometer lange vooroever (zie illustratie) de gunstigste optie was, dankzij de mogelijkheid zand uit de buurt te hergebruiken. Vanaf nu kunnen dergelijke berekeningen worden gedaan door SIM.