Rolf zag een ding
Sommige dingen stralen misschien geen hoogwaardig ingenieurswerk uit, maar getuigen wel van denken als een ingenieur.

Hotelontbijtbuffetten? Ik ben er geen fan van. Geef mij maar twee versgebakken eieren in plaats van exemplaren die al een tijdje onder een warmhoudlamp liggen.

Het dieptepunt?

Automaten waar fabrieks-jus d’orange uit komt. Je weet dat er ergens in die automaat een industriële plastic zak van vijf liter hangt. Op een knopje drukken, wachten en steevast nét iets minder krijgen dan je eigenlijk wilde. Het voelt niet chic.

Veel fijner zijn hotels met mooie karaffen. Zelf je glas inschenken, geen knopjes, geen automaat. Natuurlijk snap ik dat dat voor een hotel minder handig is. Iemand moet in de gaten houden wanneer een karaf leegraakt en hem snel vervangen. Horecapersoneel is al schaars en zeker niet goedkoop. Toch voelt het als een investering die past bij een ontbijt waarvoor je ook stevig betaalt.

Dus ik was blij toen ik vorige maand bij het Veluwse conferentiehotel Mennorode een rij fraaie karaffen zag staan. Ik schonk het laatste beetje jus in mijn glas, zette de karaf terug en keek automatisch even om me heen. Kon ik een medewerker een seintje geven dat deze leeg is?

Terwijl ik zocht, hoorde ik naast me zachtjes vloeistof stromen. Uit het houten kastje boven de karaffen liep een dun straaltje jus de karaf in. Het vullen stopte precies voordat die zou overlopen. De houder onder de karaf bleek een weegschaal te zijn. In het kastje zat vermoedelijk gewoon dezelfde industriële zak jus als in de automaat met het knopje.

Voelde ik me nu bedrogen?

Eigenlijk niet. Als een medewerker de karaf in de keuken had gevuld, was dat uit precies dezelfde zak gebeurd. Dit is eerder het beste van twee werelden. De gast ervaart het plezier van zelf inschenken, terwijl het hotel niemand hoeft vrij te houden om voortdurend karaffen bij te vullen.

Ingenieurs zijn goed in het optimaliseren van processen. Maar soms optimaliseren we nét het verkeerde. Een apparaat dat met een druk op de knop exact de juiste hoeveelheid jus schenkt, is technisch indrukwekkend, maar mist iets wezenlijks: hoe het voelt om het te gebruiken. Deze oplossing optimaliseert juist die ervaring. De techniek verdwijnt uit beeld en laat alleen het gevoel van gastvrijheid over.

Al zal een op de tien gasten – of een op de vijf, als ze glazen gebruiken van mijn formaat –alsnog ontdekken hoe het werkt. En daar vervolgens een column over schrijven.

PS: Tevens ben ik van mening dat elektrische fietsen als brommers moeten worden gezien.

Rolf Hut is universitair hoofddocent aan de TU Delft, maker, spreker en schrijver.