Om zijn schapen tegen wolvenaanvallen te beschermen, ontwierp een Friese veehouder een raster met een blijvend afschrikwekkende werking.

Over de wenselijkheid van de aanwezigheid van wolven in Nederland lopen de meningen sterk uiteen. Maar nu ze er zijn, zien schapenhouders zich genoodzaakt hun kudde te beschermen tegen aanvallen van dit roofdier. Wolvenrasters werken, maar niet 100 procent. Vaak keren wolven terug om te kijken of er toch niet een mogelijkheid is de schapen te bereiken. Soms springen ze over een raster heen of kruipen eronderdoor.

Een schapenhouder uit Friesland, Henry Hoiting, bedacht hiervoor een oplossing. Hij ontwikkelde een ‘conditionerend’ raster, dat sterkere schokken geeft en waaraan om de vijftig meter plukken wol met schapengeur zijn aangebracht. Het tikkende geluid van het schrikdraad is bij dit raster goed hoorbaar. De geur en het getik trekken nieuwsgierige wolven aan, die het raster vervolgens uitgebreid onderzoeken. Zodra zo’n wolf de stroomdraad raakt, krijgt hij een enorme oplawaai. Daarna laat hij het wel uit zijn hoofd om het nog eens te proberen. Dan treedt de pavlovreactie op: het getik en de geur volstaan om de wolf op afstand te houden.

Het nieuwe raster is op verschillende locaties in Drenthe en Friesland getest door Hoiting en doctoraatstudent Matthieu Castel van de Universiteit Antwerpen en het Vlaamse Instituut Natuuren Bosonderzoek INBO. Bij de kudden waar een conditionerend raster omheen kwam te staan, werden in de testperiode van anderhalf jaar geen schapen meer aangevallen, terwijl dit voorheen wel het geval was. Het project, dat begon met vaste rasters, is inmiddels uitgebreid met aangepaste netten die flexibel kunnen worden ingezet. Zo kunnen ook kudden die zich vaak verplaatsen, worden beschermd.